Линии...

Барајќи те меѓу непознатите лица го открив стравот во очите на минувачите во пустината...останува сивата страна на разочарувањето на мостот меѓу мене и тебе...и ја носам таа вистина со години...како белег што ме пече секојпат кога си близу....

The best tango ever!!

Нешто го растрепери моето срце...
Поглед внатре во скриената одаја на суштествувањето...
Растргање на завесата што ја крие светлината...
...светлина што ме открива...
Чувства заборавени во подрумот на осаменоста...
...прашината ги покрива...вешто ги крие...
И се редат денови на сивило....повторна битка за нешто повеќе...
Пораз на мојата слабост...
Триумф на твојата сила...
...огнени копја во мојата душа!!

Pula - Croatia

Ми остави длабока рана...
твојот тежок поглед...
Онака силно ме прободе...
и ме остави нема...
Посегнувам по тебе...
уште еднаш силно те зграпчувам...
За да те почувствувам...
Празно бреме ми натежнува...
Дали си тоа ти, таго?

СНЕГ

Кога врне снег
Како да се обидува небото
Да ми ја потрупа тагата.

Кон сртот јазат елени
Не од снег
Туку од тага

Побелени.

Михаил Ренџов




РАЗДЕЛБА

Заминуваш и не се вртиш.
Страв прастар страв од скаменување
Е она што во тебе ’рти
ко бол од едно одминување.

Заминуваш и носиш многу
во таа своја нема закана
без пораки без прошка и без збогум
смраморена и неизнаплакана.

Заминуваш заитана без глас
со прпот на преплашена препелица
Исчезнуваш во невратка и в час
стануваш сенка во невиделица.

Гане Тодоровски

Како и секој ден, така и овој ден почна..со блага меланхолија потопена од есента во мене и околу мене...сè си врви по некаков си веќе определен тек...нежно ги газам жолтите лисја за да не им предизвикам поголема болка од онаа што ја имаат...онака распослани на ладниот тротоар... и чувствувам како да газам по нечија душа...или тоа е мојата, рефлектирана во овие немоќни лисја..
Во мене парадираат секакви желби, фантазии, кои ме носат онаму каде што е радоста,онаму каде што сè е возможно и мило...
Полека се одминувам со случајните минувачи и се обидувам да им ги прочитам приказните во очите, кои тие вешто ги кријат!!

"Prayer takes place where heart speaks to heart; that is where the heart of God is united with heart that prays. Thus knowing God becomes loving God, just as being known by God is being loved by God".
Henri Nouwen

Обид!

Во своите монолози вешто ги прикриваше грубостите што ја опкружуваа наоѓајќи утеха во самата сила на постоењето..но, не беше доволно...и’ требаше повеќе, многу повеќе отколку што замислуваше..
и’ бегаа спомените што ги чуваше длабоко скриени во нејзината потсвест...полека стануваа бледи и осамени...
Често разговарајќи со својата осаменост, покриена со заборавот на времето, иташе кон надежта која ветуваше нешто сосема поинакво, нешто цврсто и сигурно... а безбројните патокази ја збунуваа...плашливо погледнуваше..секој миг очекувајќи дека ќе го види знакот што толку и’ беше потребен...

In memoriam

....Засекогаш ќе остане единствен...

...Поглед кон небото...облаците мирно пловат по небескиот свод...
... ме прават љубоморна...
...ме предизвикуваат....
...ме занемуваат...
...ме смеат...

Приказни...

Минатото се повторува, а јас ја посакувам иднината...барам ли премногу?
Скок во времето исполнето со очекувања што ме преплашуваат...
Ја совладувам сопствената збунетост и продолжувам...во правец...непознат!

Допри го мојот свет со твоите солзи...
да ја почувствувам горчината што ја насетувам...
во твоите очи...

Осаменоста демне...и ме проголтува
големото ехо на извиците во...
аголот на тишината...

Пред мене...хоризонт...
од илјада милји...
чекорам цврсто...и знам ме...
следиш!

Ако сведнам понекогаш глава

Кога веќе сме кај поезијата, еве нешто од Ацо Шопов, еден од моите омилени македонски поети:

Ако сведнам понекогаш глава
понекогаш ако паднам в очај
и во мртви зеници се јават
мртва тага и злослутен сјај-
о, не мисли осамен да си!
Радост носам исто како и ти-
тоа само ко ехо се гласи
некој спомен од детските дни.
И не иди, не теши ме милно,
само ќе мине овој облак лош
и очите ќе ми светнат силно,
окапени во смеа и дожд.

Желба ми е Боже....Да бидам во постојана свесност за тоа дека Ти се грижиш, ме разбираш, ме сакаш... Мислата за Тебе да биде длабоко вкоренета во моето битисување и да престојува таму со силен ритам на постојана живост...

Roland Garros 2007

Во тек е тенискиот турнирот Roland Garros 2007 во Париз. Му посакувам на мојот омилен тенисер Roger Federer да ја освои титулата и на овој турнир. Доколку ја освои, тогаш ќе ги има сите четири Grand титули и ќе биде меѓу ретките тенисери кои ги имаат освоено сите четири. Има многу да се каже за Federer, одличните познавачи сметаат дека тој е еден од најдобрите тенисери во историјата на тенисот, движењата се речиси доведени до совршенство, неверојатна концентрација, упорност... доволно е да се следи неговата игра и да се заклучи дека е неверојатен талент!

The Good or The Best?

As soon as you begin to live the life of faith in God, fascinating and physically gratifying possibilities will open up before you. These things are yours by right, but if you are living the life of faith you will exercise your right to waive your rights, and let God make your choice for you. God sometimes allows you to get into a place of testing where your own welfare would be the appropriate thing to consider, if you were not living the life of faith. But if you are, you will joyfully waive your right and allow God to make your choice for you. This is the discipline God uses to transform the natural into the spiritual through obedience to His voice.
Whenever our right becomes the guiding factor of our lives, it dulls our spiritual insight. The greatest enemy of the life of faith in God is not sin, but good choices which are not quite good enough. The good is always the enemy of the best. In this passage, it would seem that the wisest thing in the world for Abram to do would be to choose. It was his right, and the people around him would consider him to be a fool for not choosing.
Many of us do not continue to grow spiritually because we prefer to choose on the basis of our rights, instead of relying on God to make the choice for us. We have to learn to walk according to the standard which has its eyes focused on God. And God says to us, as He did to Abram, ". . . walk before Me. . ." ( Genesis 17:1 ).

Влегувам тивко..
насетувам некој ме следи..
Бродот во шише..
плови во место и..
собира спомени..

Допир на рамото..
треперам од помислата дека си..
ти толку близу..
Смрзнат поглед реди зборови...
Во тишината...

Ветрот ги собира...
раштрканите мисли...
ги врамува...деновите...
што се закануваат...
Недостигаш само ти....
во овој миг!

Поглед во себеси...

Во последно време како да сум во постојано трагање по вистински мисли, правилни мисли...мисли што ќе Му бидат угодни на Бог, трагам, а всушност водам војна со мисли силни како река, мисли исполнети со сомнеж, каење...што ќе беше ако беше...и се прашувам дали престојувам во сегашноста или сум закопана некаде во минатото.... ’рти копнеж за нешто повозвишено, поопипливо, пореално, нешто за што можам да се задржам!!
Тешко го голтам впечатокот од хероите на моето време кои оставаат длабока трага или подобро речено копнеж да се досегне предизвикот за многу повеќе... зашто тоа “многу повеќе“ постои, го има во сечие срце, во секое искрено суштествување...
Во секој агол мотиви и начини за повеќе...да се изберат вистинските е вештина!!
Многу брзо ме задушува монотонијата на нештата, редење на моментите....понекогаш толку добро познати, научени на памет... и сакам да ги сменам работите, повторно да бидам своја, незапирлива и полна со страст... и најискрено, верувам дека тоа е можно...искра надеж во сивилото што е толку присутно...во моментот!!