Тагата повторно бара внимание...чека трпеливо, и лукаво чкрта по ѕидиштата на моето срце...гребе нечујно, и ползи низ малите пукнатини...итро се прикрива во некаква меланхолија сакајќи да го украде и тоа мало парче радост..знакот „стоп“ не го препознава..и не го признава...доаѓа неповикана од аголот скриен во попатната станица... 

Сè е како порано, ама ништо не е..во моите длабочини го препознавам мирот што ме обвиткал...сладок мир, кој ветува одмор...одмор што ми е толку потребен...по силната бура на чувства, сега повторно стојам исправено, со крената глава кон височините...и знам дека како и сонцето што зајде вчера, така зајде и мојата тага...во Него!

Ја следам светилката

што вешто ме одминува

Ги следам погледите

што скриено ме испрашуваат

Ме следи Месечината

од која немо се кријам

Се кријам...

Знакот гордо стои пред мене...немо...без глас стојам и јас...како двајца пријатели, кои се разбираат и во тишината...се разбираат за целта што е пред нив...секој за својата...дилемата се испречува меѓу нив...полна со себе и бестрашна....кој пат да го изберам? се запрашав....го барав одговорот, кој вешто се криеше во спакуваните нешта што бараа внимание, кое го немав...продолжив да стојам, продолжив да барам.....

....

Во оваа тишина се обидувам да ги пронајдам зборовите што ќе ја обелоденат сувата вистина...за разочарувањата што потајно и скришно плетат гнездо во одаите на неодговорените очекувања...гребат болките наталожени и оставаат неспокој...

Камбани во срцево...позната смиреност во душа..

Наметка од милост покриено...

Лице...

Извајана творба во Неговите раце..

Подадено пред небесниот свод...

Поглед..

Случајни минувачи ги крадат случајните погледи...ги крадат моите и јас ги крадам нивните...сите се непрогласени крадци на нештата што вредат многу повеќе од сите скапоцености...тажните очи откриваат светови недостапни...радосните ја објавуваат тајната што повеќе не е тајна...трагам по поглед што ќе стане мој...рефлекција од чувства во нечии туѓи очи....

израз

Им се препушти на нежните шепотења и се скри во светот што толку добро го познаваше...свет во кој никој немаше пристап...зашто беше само нејзин....само таа и постојаноста на мислите...само таа ги познаваше вистинските лица...без маски и...беше задоволна, беше среќна...само понекогаш кога стоеше цврсто на висините, кои беа реткост...висини со недостапни желби...се изненадуваше кога ќе ја измамеа сопствените размисли за нештата што беа толку опипливи...

Врата

Поминувајќи покрај старата дрвена врата нешто го сопре...некаква светлина пробиваше од трулото дупче на вратата. Внимателно погледна лево и десно, да види дали има некој во близина и полека и бесшумно го издолжи окото и како исплашено дете, ѕирна...

Неговата љубопитност растеше кога го откри скриениот свет од другата страна....не очекуваше таква возбуденост....го слушаше силното чукање на споственото срце и мислеше дека ќе експлодира.....повеќе не му беше важно дали некој ќе го забележи...тој уживаше и посакуваше ова чувство никогаш да не престане....се насладуваше од помислата дека е сведок на ваква несекојдневност...еуфорија во неговите сетила...и само каква упорност излегуваше од неговата решеност да остане до крај, без никаква трошка срам. Фигурите немо дефилираа пред него и не беа свесни дека некој ги набљудува, дека некој се насладува од нивната мизерија што сееше љубопитство...и што ако нечујно шетаа неговите мисли, сепак, знаеше дека некој ги слуша...но, не беше важно! Тој сѐ повеќе влегуваше во светот што нудеше нешто сосема поинакво, нешто што толку силно ги скокоткаше неговите сетила, го убиваше силното противење дека недозволено влегува во туѓо и непознато...И тогаш...силно чувство на одбивност го нападна и почувствува дека е време да се врати во својата толку позната сигурност, во школката каде што никој немаше пристап. А убавината зад вратата веќе се закачи за неговото срце...и силно го печеше, го молеше да остане...но, не, ризикот да се остане беше преголем... и полека се повлече назад, во реалноста, во димензијата на јавето кога силна светлина предизвика да ги отвори своите очи...сонот заврши...силниот впечаток остана во деновите што доаѓаа...

МИСЛИ

Ги сакам утрата...и онаа тишина што повикува да се смириш и да ги почувствуваш нежните треперења на душата...поглед кон пространството и воздишки безброј...и оној Глас што шепоти и носи надеж за повеќе, скриено некаде...и чека да биде откриено...во внатрешните димензии на битисувањето...

Ги сакам деновите...и предизвиците што се распослани пред моите нозе...и радостите и тагите, солзите и смеата...и поканите да се погледне во нечии други очи, во нечии други срца...и одговорите што носат спокој...

Ги сакам вечерите...и самракот што најавува одмор...и небото што предизвикува воодушевувања...и бескрајот што плени...и посакувањата да допреш барем еден непознат свет...

Love and grace

Now we have received from God nothing but love and favor, for Christ has pledged and given us his righteousness and everything he has; he has poured out upon us all his treasures, which no man can measure and no angel can understand or fathom, for God is a glowing furnace of love, reaching even from the earth to the heavens.

Martin Luther